Αφορμή στάθηκε μια φωτογραφία μου, πριν 5 χρόνια, που ξέθαψε το Facebook. Ήταν πριν την διάγνωση και παρατήρησα πως δεν γελούσαν τα μάτια μου…

Ήταν μια απλή τυπική φωτογραφία, απ΄αυτές που βγάζουμε από συνήθεια και χαμογελάμε από συνήθεια… κι αν με ρωτήσει κάποιος τα συναισθήματα της στιγμής θα πω “δεν θυμάμαι”…

Και κάπως έτσι συνειδητοποίησα, πόσες στιγμές έχασα. Πόσες στιγμές έζησα, μα δεν τις ένιωσα…
Γιατί ζούσα στον αυτόματο. Θεωρούσα την ζωή μου δεδομένη, κι αν έχανα και κάποια στιγμή της ζωής “no big deal”  έλεγα, αφού η ζωή ήταν δικιά μου…

Μετά ήρθε η διάγνωση και έμαθα πως η ζωή είναι δώρο, δεν είναι δεδομένη.
Έμαθα να μεθάω με την κάθε στιγμή, ακόμα και τις μέρες μετά την θεραπεία. Δύσκολες μέρες ομολογουμένως, όμως το αίσθημα της νίκης κάθε μέρα,
κάνει ακόμα και σήμερα την κάθε μέρα μοναδική!

Αναζητώ φωτογραφίες πρόσφατες και παρατηρώ ότι το βλέμμα μου έχει αλλάξει.

Ο καρκίνος κι ο χρόνος έχουν αφήσει τα σημάδια τους, αλλά τα μάτια μου λάμπουν και θυμάμαι το συναίσθημα της κάθε στιγμής!
Κάθε φωτογραφία, ένας χείμαρος αναμνήσεων κι όχι ένα στιγμιαίο αποτύπωμα μιας εμφάνισης…

Αυτό άλλωστε δεν είναι το νόημα των φωτογραφιών;

Αργυρώ Κυριακάκου